Ik ben niet opgevoed met de Rozenkrans of Mariadevoties. Dat kwam pas later in ons gezin. Niet door mijn ouders, maar door de kinderen! Mijn zus was een keer naar Lourdes geweest en kwam enthousiast terug. Ze had ‘devotionalia’ voor ons gekocht en vond dat wij maar de Rozenkrans moesten gaan bidden. Eerst was dat ‘een tientje’ (tien Weesgegroeten), maar al gauw werd het de hele Rozenkrans. We mocht zelf intenties uitkiezen waarvoor we dan baden. Dit alles gaf veel zegen aan ons gezin. Het bracht vreugde en maakte ons sterker. Toen ik priester werd, kreeg ik het drukker. De Rozenkrans verdween uit mijn aandacht. Totdat een collega zei: ‘De Paus bid dagelijks de Rozenkrans en hij heeft het drukker dan jij.’ Die was raak. En opnieuw merkte ik het verschil. Wie de Rozenkrans bidt, gaat veel makkelijker over hobbels heen. Ik wens u een mooie Meimaand toe!
Pastoor Schilder
