In het Paastriduum zullen we ons bezinnen op de betekenis van het Doopsel, vanwege de doop van twee jongemannen in de paaswake. Daarbij zullen we telkens ook stilstaan bij een aspect uit het leven van St. Franciscus van Assisi, vanwege het 8e eeuwfeest van zijn sterfdag.
Vandaag op Witte Donderdag beschouwen we de band tussen het Doopsel en de Eucharistie. We zouden kunnen zeggen dat iemand gedoopt wordt om eens de Eucharistie te kunnen vieren. Door het Doopsel wordt de ziel van de mens gereinigd en komt God in hem wonen. De bekroning daarvan is de intimiteit van de Maaltijd des Heren. We worden één met Christus door het Offer van zijn Lichaam en Bloed, die wij ontvangen in de Communie.
We noemen de Kerk ‘Lichaam van Christus’. Christus is het Hoofd en wij zijn de ledematen. Zo is het begrijpelijk dat iemand eerst tot het Lichaam van Christus moet toetreden, door het Doopsel, voordat hij het Lichaam van Christus kan ontvangen in de Communie. Dat is geen discriminatie. Het een hoort bij het ander. Met hoeveel verlangen kijken onze dopelingen uit naar hun Eerste Communie! Lange tijd hebben ze een geestelijke communie gedaan. Met Pasen mogen ze een volledige communie doen; één worden met Christus en met zijn Kerk.
Wie een kerk binnengaat, bekruist zich met wijwater. Dat is een verwijzing naar het water van het Doopsel. Het verwijst ook naar de rituele wassing die priesters in het Oude Testament verrichtten voordat zij aan de altaardienst begonnen. We spreken als christenen van het algemeen priesterschap. Wij dragen God het offer op van onze lofprijzing en van onze inspanningen voor het Rijk Gods. Die draagt de gewijde priester mee op, met het brood en de wijn.
In het evangelie geeft Christus een voorbeeld van nederigheid; hij wast de voeten van zijn leerlingen. Dat is precies de geest waarin wij Eucharistie mogen vieren. Wie Christus liefheeft in de Eucharistie moet hem ook liefhebben in de naaste. Voor allen is Hij gekomen en allen wil Hij brengen tot het bad van de wedergeboorte en de heilige tafel van zijn Lichaam en Bloed.
Tenslotte, Sint Franciscus is nooit priester geworden. Hij werd diaken gewijd om te kunnen preken, maar hij wilde verder de Heer in alle nederigheid dienen, als broeder onder de broeders. We kunnen ook zeggen: het was niet zijn roeping. Er zijn vele ledematen in het Lichaam van de Kerk. We zullen straks bidden om roepingen tot het religieuze leven en tot het priesterschap. Moge Christus in allen verheerlijkt worden, vanuit de kracht van het Doopsel en van de Eucharistie. Amen.
Voorbede:
Voor de Herders van de Kerk, dat hun harten mogen branden van liefde voor het H. Sacrament en voor hun broeders en zusters. Laat ons bidden.
Voor de politieke leiders, dat zij vervuld mogen zijn van een geest van vrede en dienstbaarheid, naar het voorbeeld van Sint Franciscus. Laat ons bidden.
Voor onze dopelingen, dat zij altijd de Eucharistie blijven vieren met liefde en eerbied, tot lof en eer van Gods naam en tot welzijn van de Kerk en van henzelf. Laat ons bidden.
Om roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven, dat veel jonge mensen de roepstem van de Heer mogen horen en beantwoorden. Laat ons bidden.
Bidden we met paus Leo ook voor de priesters die in een geestelijke crisis verkeren, dat zij verlicht en versterkt worden door, op voorspraak van Sint Franciscus. Laat ons bidden.
Voor onze dierbare overledenen, priesters en gelovigen, dat zij door de kracht van de Eucharistie overgaan tot het paasmaal van het eeuwig leven. Laat ons bidden.
