Een lange reis naar de doopvont
Ik ben Maikel Hendrickx (33), geboren in Geldrop, en mijn weg naar het doopsel is een lange reis geweest. Via Parijs en Texas ben ik uiteindelijk in de Kempen terechtgekomen. Hier werk ik bij De Floriaan, waar ik met veel plezier en dankbaarheid in de huiskamer werk.
Mijn geloof in Jezus is langzaam gegroeid terwijl ik zoekende was. Ik merkte dat ik mij steeds minder kon vinden in de mentaliteit van de huidige maatschappij, waarin het geloof voor veel mensen naar de achtergrond is verdwenen.
Tijdens mijn werk in De Floriaan zag ik juist het tegenovergestelde: bij oudere mensen leefde het geloof nog sterk. Ze werden zichtbaar blij als de geestelijk verzorger langskwam. Samen bidden en samen zingen gaf rust en verbondenheid. Dat raakte mij en zette mij aan tot nadenken.Vanaf dat moment begon mijn zoektocht naar het geloof. Ik ben veel gaan lezen over het katholieke geloof en heb lang stilgestaan bij de verrijzenis van Jezus, die het fundament vormt van het christelijk geloof en zichtbaar werd in de verandering van zijn leerlingen.
Toen ik eenmaal overtuigd raakte van de verrijzenis, wist ik niet goed hoe ik verder moest. Rationeel was ik overtuigd, maar innerlijk voelde ik nog geen verschil. Ik dacht: het is waar, maar wat nu? In het Evangelie zie je dat Jezus zelf voortdurend bidt; sterker nog, gebed is een vast en essentieel onderdeel van zijn leven. Hij leert ons zelfs het volmaakte gebed, het Onze Vader, in de Bergrede. Toch voelde bidden voor mij in het begin vreemd en ongemakkelijk.
Op een dag hoorde ik een vrome katholieke man zeggen dat mensen vaak pas beginnen te bidden wanneer het te laat is of wanneer ze iets nodig hebben — dan kunnen ze het ineens wel. Hij zei dat gebed geen laatste redmiddel is, maar een eerste toevlucht, en dat je door te bidden een relatie opbouwt met de Heer.
Diezelfde dag heb ik voor het eerst echt gebeden. Dat moment veranderde alles. Het voelde alsof een last van mijn schouders viel, en de genade die ik toen mocht ontvangen is moeilijk in woorden te beschrijven.
Door dit moment heb ik Jezus echt mogen ontmoeten. Ik ervaar dat Hij er altijd is. Ik kan tot Hem bidden, gewoon op mijn eigen manier, door even stil te zijn. Ook probeer ik mijn dagen te beginnen en te eindigen met een gebed. De liturgie van de katholieke Kerk geeft mij veel steun en rust. Het gezamenlijk bidden geeft een diep gevoel van eenheid. De rozenkrans is voor mij een bijzonder en belangrijk gebed geworden.
De voorbereiding op mijn doop heeft mij veel duidelijkheid gegeven en mijn verlangen naar dit sacrament versterkt. Hoewel ik onregelmatig werk, ben ik gezegend met de plek waar ik woon: in Bladel is er doordeweeks een mis in de ochtend, in Postel rond het middaguur en in Reusel in de avond. Hierdoor kan ik vaak een Heilige Mis bijwonen, het allerbelangrijkste voor ons katholieken.
Ik heb mooie reacties mogen ontvangen op mijn keuze om mij te laten dopen. Ik denk en weet bijna zeker dat mijn doop mijn toekomst zal veranderen, vooral doordat ik terugkijk op mijn bewogen leven. Het zal zeker niet altijd gemakkelijk zijn, maar dat is kenmerkend voor het leven.
Onder leiding van pastoor Harm Schilder, een goede en toegewijde traditionele herder, kijk ik ernaar uit om na mijn doop als acoliet in de kerk te mogen dienen en zo mijn geloofsreis verder te verdiepen.
“Met vreugde en vertrouwen kijk ik uit naar mijn doop,
een nieuwe stap in mijn geloofsreis, en hoop ik samen met velen de liefde en aanwezigheid van Jezus te mogen ervaren.”
Maikel Hendrickx
